درخت سایه‌اش را بی‌دریغ به تو می‌بخشد
  و خورشید گرمایش را  
    و گل شمیم خوشش را
باران طراوتش را و آسمان برکتش را
  و رود قطره قطرۀ آبش را
    و پرنده نوای دل انگیزش را…
و همه و همه بخشیدن را از خدایی آموخته‌اند که آن‌ها را زیبا آفریده…

  زیباترین آفریده خدا انسان است .

    تو برای بخشیدن چه داری؟
      ثروتت؟
        دانشت؟
            جانت؟

همه این‌ها خوب است…
اما چرا ازگنج بی‌پایانی که در وجودت داری خرج نمی‌کنی؟


   محبت!

حاضری آنرا ببخشی؟
  با خنده‌ای بر لبت
    یا اخلاقی خوش
     یا دستان پرمهری که بر سر کودکی خسته از کار می‌کشی…
       یا با محبتی که به عشقت می‌کنی…
         یا…

مطمئن باش گنجت تمام نمی‌شود بلکه زیاد خواهد شد…
       از بخشیدنش دریغ نکن…